Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ ἀσκητής ἔζησε τό 10ο αἰώνα. Καταγόταν ἀπό τήν Κορώνη ἤ κατ’ ἄλλους ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη. Ἀνατράφηκε στό Ναύπλιο, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος ἀπό τόν ἐπίσκοπο Ἄργους Θεόδωρο.

Στά χρόνια του αὐτοκράτορα Ρωμανοῦ Ἅ΄ Λεκαπηνοῦ μετέβη στά Κύθηρα, ὅπου ἐκάρη μοναχός καί ἀσκήτεψε στό ναό τῶν Ἁγίων Σεργίου καί Βάκχου. Ἐκεῖ πέρασε τήν ὑπόλοιπη ζωή του.

Σήμερα ὑπάρχει στήν περιοχή ἕνας ναός πρός τιμή του καί τελεῖται ἐτήσιο πανηγύρι τήν μέρα τοῦ θανάτου του.

Ἡ μνήμη τοῦ ἑορτάζεται στίς 12 Μαΐου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΑΓΕΝΗΣ Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ

Ὁ Ἅγιος ἱερομάρτυς Θεαγένης ἦταν ἐπίσκοπος τῆς πόλης Πάριο* τὴν ὀνομασία τῆς πῆρε ἐπειδὴ εἶχε κτισθεῖ ἀπὸ τοὺς Πάριους, κατοίκους τῆς νήσου Πάρου. Ἡ πόλη αὐτὴ βρισκόταν μεταξύ της Κυζίκου καὶ τῆς Λαμψάκου. Αὐτὸς λοιπὸν ὁδηγήθηκε στὸν Τριβοῦνο Ζηλικίνθιο καὶ ὁμολόγησε τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό. Ὅποτε τὸν ἔδειραν ἀνελέητα καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν χειροπόδαρα τὸν ἐρριξαν στὸ βυθὸ τῆς θάλασσας. Ἔτσι τελείωσε τὸ δρόμο τοῦ μαρτυρίου καὶ πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριο τὸ ἀμάραντο στεφάνι τῆς αἰώνιας δόξας.

Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ ΕΚ ΛΕΣΒΟΥ

Ἡ Ἁγία Θωμαΐς καταγόταν ἀπὸ τὴν νήσο τῆς Λέσβου καὶ ἐγεννήθηκε περὶ τὸ 910 – 913 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ εὔπορους, τὸν Μιχαὴλ καὶ τὴν Καλή. 

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΚΤΙΣΤΗ Η ΛΕΣΒΙΑ

Σημαντικές μαρτυρίες γιά τήν ζωή καί τό ἔργο τῆς Ὁσίας Θεοκτίστης μᾶς παρέχει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Μεταφραστής, πού ὑπῆρξε σύγχρονός της.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Ὅπως ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν παρομοιάστηκε μέ δέκα παρθένους, ὅπως λέει τό στόμα τοῦ Χριστοῦ στή νέα διαθήκη τοῦ Εὐαγγελίου, ἔτσι καί δέκα γυναῖκες πού ἔγιναν ὅμοιες μέ ἀντρικό σχῆμα, συνέτριψαν τά ὄπλα τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου. μία ἀπό αὐτές τίς δέκα ἦταν καί ἡ ἁγία Θεοδώρα. 

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ

Ἡ Ἁγία Θεοδώρα καταγόταν ἀπὸ τὴν Τύρο τῆς Φοινίκης. Σὲ ἡλικία δεκαεπτὰ χρόνων, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανή, συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸν ἄρχοντα τῆς χώρας τῆς Παλαιστίνης, Οὐρβανό, ποὺ ὁμολόγησε τὸν Χριστό. Κατὰ συνέπεια αὐτοῦ τὴν χτύπησαν στὰ πλευρὰ καὶ στὸ στῆθος. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν πείσθηκε, κλείσθηκε φυλακή. Ὁ δεσμοφύλακας εἶχε διαταγὴ ὄχι μόνο νὰ τὴν φυλάσσει μὲ ἀσφάλεια, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν εἰσέρχεται κανεὶς γιὰ νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ, παρὰ μόνο νὰ μεταφέρονται σὲ αὐτὴν τὰ σχετικὰ μὲ τὴν τροφή, μέχρις ὅτου ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ θυσιάσει στοὺς λεγόμενους Θεούς. Μετὰ τὸ πέρασμα πολλῶν ἡμερῶν βγῆκε ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ ἐξαναγκαζόταν νὰ θυσιάσει στοὺς ἀκάθαρτους δαίμονες. Ἡ Ἁγία Θεοδώρα δὲν ἀνεχόταν οὔτε νὰ τὸ ἀκούσει. Γι’ αὐτὸ τιμωρήθηκε χωρὶς ἔλεος καὶ στὴν συνέχεια, ἀφοῦ τὴν ἔριξαν στὴ θάλασσα, παρέδωσε τὸ πνεῦμα της στὸν Κύριο καὶ ἔλαβε τὸ ἁμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΥΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΑΓΡΙΟΣ,(ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ΕΛΛΑΔΙΟΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΟΣ) (18 ΙΑΝ)

Ἔζησε στὰ χρόνια του Διοκλητιανοῦ καὶ ἦταν ἀπὸ τὴ Διοκαισάρεια τῆς Κιλικίας. Στὴ βία τοῦ ἔπαρχου Πελάγιου ν' ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ ἀντέτασσε, ὅτι εἶναι καὶ θὰ μείνει χριστιανή. Ὁ Πελάγιος τότε τὴν ὑπέβαλε σὲ μαρτύρια, ἀπὸ τὰ ὅποια ὅμως, ἡ γυναικεία φύση της, στάθηκε ἀνώτερη μὲ τὴ δύναμη τῆς θείας χάρης. Καὶ τέτοια ὑπῆρξε ἡ ἐντύπωση τῆς σεμνότατης καὶ ἤρωϊκης διαγωγῆς της, ὥστε καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἔπαρχου, ποῦ ἦταν πρὶν μεταξὺ τῶν βασανιστῶν της, τοῦ δήλωσαν ὅτι παραδέχονται σάν Θεὸ τους τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Τὴν ἔριξε λοιπόν, μαζὶ μὲ τὸν Εὔαγριο καὶ τὸν Μακάριο στὸ καμίνι. Δύο ἄλλοι, ὁ Ἕλλαδιος καὶ ὁ Βοηθός, ἀποκεφαλίστηκαν. Καὶ ἔτσι ὁ περίλαμπρος οὐρανὸς τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ, στολίστηκε καὶ μὲ τοὺς νέους αὐτοὺς ἐξαίσιους ἀστέρες.